Ο Uli Moennig εκδίδει στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Byzantinische Zeitschrift (102 [2009] 109-166) το Συναξάριον του τιμημένου γαδάρου. Το τέλος του κειμένου εκδίδεται για πρώτη φορά με την πραγματική του μορφή:

(372) Ὕστερον δὲ καὶ ἐπαρηγορήθησαν μετὰ αἰσχύνης πλείστης,
πολλὰ δὲ ἐσυντύχασιν λόγια πρὸς ἀλλήλους,
καὶ ὕστερον ὠμόσασιν γάδαρον μὴ συντύχουν,
(375) μηδὲ καταφρονήσωσιν ὡς περιφρονημένον.
Ἀλλὰ καὶ ὄνομα αὐτοῦ ἔστησαν νὰ τὸν λέγουν,
ἀπὸ τοῦ νῦν εἰς τὸ ἐξῆς νικὸν νὰ τὸν λαλοῦσιν,
καὶ πλέον γάδαρον αὐτὸν ποσῶς μὴ τὸν εἰποῦσι,
ἀλλὰ νικὸν ἂς τὸν λαλοῦν: «Ὅτι ἐνίκησέν μας,
(380) τὸν λύκον καὶ τὴν ἀλουποῦ, καὶ ἐθανάτωσέ μας.
[...]
(385) Χαρὰς ἐσέν, κὺρ γάδαρε, μὲ τὴν προτίμησίν σου,
τὸ πάρεον ἐκέρδισες καὶ τὴν τιμὴν τοῦ κόσμου·
ὦ γάδαρε, κὺρ γάδαρε, πλέον γάδαρος οὐκ εἶσαι,
νικὸν ἂς εἶσαι ἀπὸ τοῦ νῦν, Νικήτα νὰ σὲ λέσιν.
Λοιπὸν ὅσοι τὸ ἀκούσασιν καὶ ὅσοι τὸ ἀκούγουν:
(390) διὰ τὴν τιμήν σας, γάδαρον ποσῶς μὴ τὸν εἰπῆτε,
καθὼς καὶ ἐπεκράτησεν, τινὲς καλοὶ ἀνθρῶποι
- ὡσὰν τὴν ἀφεντίαν σας – γάδαρον δὲν τὸν λέγουν,
ἀλλὰ Νικήτα καὶ νικόν, ὅσοι τὴν γνῶσιν ἔχουν.
                   Τέλος τοῦ Γαδάρου.